O renesansie

Jest to epoka, która otwiera czasy nowożytne. Przepaść pomiędzy „starą”, a „nową” kulturą europejską jest wielka, ponieważ na przełomie XV/XVI wieku we Włoszech, a w XVI wieku w innych częściach kontynentu, zmieniło się bardzo myślenie człowieka, jego podejście do sztuki, tradycji filozoficznej i literackiej. Przemiany te nie nastąpiły jednak z dnia na dzień. Przełom idei to proces, na który składają się wydarzenia historyczne, sytuacja polityczna, a także zjawiska społeczne.

Odrodzenie była to epoka wielkich indywidualności. Każdy, kto posiadał talent, chciał go rozwijać wszechstronnie. Człowiek nie był zorientowany na jedną dyscyplinę i bardzo często pełnił wiele funkcji jednocześnie: zawodowych, społecznych, politycznych, artystycznych. Wspaniałymi przykładami takich ludzi mogą być: Leonardo da Vinci oraz Michał Anioł, którzy interesowali się techniką, różnymi dziedzinami sztuki i filozofią. W renesansie pojawiło się wielu geniuszy, których osiągnięcia do dziś wzbudzają podziw i szacunek, gdyż znajdują praktyczne zastosowania.

Renesans był epoką, w której dominowała jeszcze łacina. Był to uniwersalny język, który wykorzystywała wykształcona Europa. Renesansowa łacina była jednak bardziej przejrzysta od średniowiecznej, odzyskała swój starożytny blask, urok i piękno. Wielu pisarzy było wtedy twórcami dwujęzycznymi, rozwijały się, więc literatury i języki narodowe.